Zorg in Nederland: waarom makkelijk als het ook moeilijk kan? (1)

In Nederland zegt de overheid steeds dat ze zo streng zijn met het verstrekken van zorg, zodat we zorg kunnen bieden aan “degenen die het écht nodig hebben”. Mijn persoonlijke ervaring met de Wmo is totaal anders. Mijn ervaring lijkt meer op: “Heb je écht hulp nodig? Dan kun je verrotten!” Helaas ken ik vele anderen met vergelijkbare ervaringen.

Huishoudelijke hulp

Eerlijk is eerlijk: toen ik huishoudelijke hulp aanvroeg, was dat vrij snel geregeld. De Wmo-persoon had tijdens het “keukentafelgesprek” feilloos door dat ik na 20 minuten al op was en rondde het gesprek toen snel af. Ik kreeg 2 uur per week en dat was goed. Ik heb wel zelf om een pgb moeten vragen, want die optie vertellen ze er niet bij.

Administratieve ondersteuning

Toen ik bij de Wmo administratieve ondersteuning aanvroeg, ging het mis. Volgens de Wmo-persoon is deze ondersteuning er allleen voor mensen die geen overzicht hebben. Overzicht heb ik wel, maar mijn energiepeil is zo laag dat ik mijn administratie niet kan doen. Of de stress is zo hoog dat ik mijn post niet kan openen. Maar in dat geval heb je gewoon pech.

Een strijd van twee jaar volgde, waarin ik eerst naar Humanitas en vervolgens naar maatschappelijk werk werd verwezen. Die werken allemaal met vrijwilligers en die mogen niet bieden wat ik nodig heb: iemand die taken van mij overneemt, omdat ik het zelf niet kan. Terecht overigens, want dat is te veel verantwoordelijkheid voor een vrijwilliger.

Toen wist mijn Wmo-persoon het niet meer en is besloten dat die zelf zou komen helpen. Een grote desillusie volgde. De eerste afspraak was na een langdurig slechte periode, waardoor ik 6 weken lang mijn post niet had kunnen openen. Mijn Wmo-persoon kreeg het zichtbaar benauwd.

In de stapel met post bleken ook boze brieven van de Sociale Dienst te zitten. Ik stond op het punt mijn uitkering te verliezen. Mijn Wmo-persoon wist zich hier geen raad mee, dus ik heb mijn Wmo-persoon moeten geruststellen, in plaats van andersom. Die kon wel voor mij bellen en dat probleem oplossen. Maar het telefoontje naar de Bijzondere Bijstand moest ik alsnog zelf doen.

De gouden tip: “Als je elke week je post even opent, kan het niet zo oplopen.” Alsof ik dat zelf niet weet! Zelden heb ik me zo onbegrepen en in de steek gelaten gevoeld.

Verhuizing

Plotseling kon ik verhuizen naar een andere gemeente. In één klap raakte ik alles kwijt: mijn uitkering, mijn bijzondere bijstand, mijn huishoudelijke hulp en mijn rolstoel. In de nieuwe gemeente moest ik alles opnieuw aanvragen.

Het staat iedereen vrij om te verhuizen, in Nederland en daarbuiten. Mensen met een uitkering via het UWV zijn al iets beperkter, maar kunnen nog steeds overal in de EU wonen, mét behoud van uitkering. Maar als je een bijstandsuitkering en/of een handicap of chronische ziekte hebt, dan raak je alles kwijt als je je gemeente verlaat. Deze beleidsmatige "ontmoediging" van verhuizen voor bepaalde groepen mensen is pure discriminatie. (Maar we wisten al dat discriminatie overheidsbeleid is, zoals bij de toeslagenaffaire naar boven is gekomen.)

Huishoudelijke hulp

In mijn nieuwe gemeente ging de aanvraag van de huishoudelijke hulp ook redelijk soepel. Alleen kon ik hier slechts 1,5 uur per week krijgen, want “in jouw wijk geldt 1,5 uur per week”. Heel bijzonder dat de zorg hier afhangt van waar je woont, in plaats van je beperking! Maar daarmee is het verhaal nog niet af.

Wordt vervolgd...

Reactie toevoegen